Twee helden

Deze dag zetten we twee medewerkers uit onze groep voor het voetlicht die nog niet eerder uitgebreid besproken zijn.

Helaas is om technische redenen van deze twee helden geen foto beschikbaar (tenminste, geen aktiefoto), maar dat mag natuurlijk de berichtgeving niet in de weg staan.

De eerste die we u willen noemen is Wim, die, zoals op de foto's van de vorige post al zichtbaar was, niet alleen is begonnen met het tegelen van de grootste ruimte (9x7m), maar dit ook geheel heeft afgemaakt, hierbij trouw bijgestaan door twee Nicaraguaanse medewerkers die lijm voor hem mengden en tegels nat maakten een aangaven. Het resultaat is prachtig, morgen kan deze vloer gevoegd worden en dan kan er nog jaren op gelopen worden!

Wim is van plan om morgen nog een klein vloertje tegels te leggen in een kantoorruimte, en om daarnaast enkele Nicaraguaanse vrouwen te instrueren hoe ze de vloer moeten voegen, waarna dat werk door de mensen van dit land kan worden afgemaakt.

De tweede held van de dag is Gerald Bikker, die vrijwel de gehele dag in de brandende zon bovenop het nieuw te leggen dak heeft gestaan, waar hij platen op hun plek heeft gelegd en heeft vastgeboord (met de inmiddels beroemd geworden Panasonic 14.4v slagboortol).

Gerald heeft vandaag een recordhoeveelheid water gedronken, maar helaas is niet precies bijgehouden hoeveel, anders hadden we waarschijnlijk best een registratie kunnen aanvragen bij het Guinness Book of Records. Dit opgedronken water kwam vervolgens via een omweg weer van de klep van zijn pet af druipen.

Het (letterlijk) oogverblindende resultaat mag zijn dat inmiddels alle gehele dakplaten zijn gelegd. Het stuk dat ontbreekt, is dat wat schuin moet worden afgezaagd op de hoek. Daarvoor hebben we onze "knabbelschaar" meegenomen, een curieus stuk gereedschap wat ze hier in Nicaragua nog nooit hadden gezien.

Kees is inmiddels vrijwel klaar met het laswerk aan de dakconstructie, inclusief de kilgoot die we
hebben aangelegd. Omdat hij vindt dat hij deze weken al genoeg in het nieuws is geweest, besteden we deze dag verder geen aandacht aan zijn werk..

Ook zijn we u nog een uitleg verschuldigd voor de gisteren geplaatste foto van Martha. Ook Martha zelf was zeer ontdaan bij het zien van deze foto, die op een onbewaakt moment genomen werd, onderweg in de bus naar ons exotische zwemparadijs. Veel leden van de groep waren in de bus in slaap gevallen, waaronder ook Martha. Dit gaf ons weer energie om daarna de hele middag volleybal te spelen in het zwembad.

Als laatste melden we u vandaag nog (laatste mogelijkheid) dat er bij sommige mensen een misverstand lijkt te zijn ontstaan over het telefoonnummer dat gebeld kon worden om iemand uit onze groep te spreken te krijgen. We hebben van Henk een mobiele telefoon in bruikleen gekregen, waarop we ALTIJD gebeld kunnen en ook willen worden. De waarschuwing die destijds werd gegeven over dit nummer, was dat mensen die mee gingen naar Nicaragua deze telefoon uitsluitend in noodgevallen mochten gebruiken om mee naar huis te bellen. Dit is dus ook vrijwel nooit gebeurd. We vonden het echter met z'n allen wel vreemd dat we in deze vakantie maar zo weinig telefoontjes hebben ontvangen. Uiteindelijk kwamen we er onderling achter dat bij het thuisfront mogelijk wordt gedacht dat deze telefoon ook vanuit Nederland alleen in noodgevallen mag worden opgebeld...

Nou, dat is dus een misverstand; we wachten allemaal met smart op jullie telefoontjes, en het besluit was snel genomen om jullie dat ook via deze weg te laten weten!

Omdat we dit nummer op dit moment alleen niet bij de hand hebben willen we aan een bereidwillige lezer vragen om het z.s.m. te vermelden in een reactie!!

Vanaf 's morgens 07.00 (Nederland 14:00)_zijn we als groep op de bouw aanwezig, en we blijven dan de hele dag (tot 17.00, Nederland 24.00) bij elkaar. Dus voor deze laatste dag willen we jullie graag aanmoedigen om ons nog eens te bellen.

we zijn erg nieuwsgierig of dit ook verschil maakt...

Dan zullen we u morgen opnieuw van de nieuwste vorderingen op de hoogte brengen.