Dag 5 - de boortol

De helft van ons bouwproject hebben we alweer achter de rug...

Nu dat besef tot ons begint door te dringen, gaat het wel knagen dat er nog steeds veel werk gedaan moet worden waar we misschien wel niet meer aan toe komen...

Gelukkig ging het uitstekend vandaag, ondanks de opstartproblemen...

Een belangrijk verhaal van deze dag (en van de afgelopen dagen) is de diefstal van één van onze boortollen. Toevallig was het ook een behoorlijk duur exemplaar, maar gelukkig niet onmisbaar.

Reeds afgelopen woensdag verdween de tol, en lang hebben we de hoop gehad dat iemand hem nog terug zou brengen of weer opnieuw achter zou laten. Dit omdat er een heel simpel probleem bestaat: we hebben de lader nog wel in bezit, en deze accu's en laders zijn alleen in Europa te krijgen.

Dit bericht hebben we geprobeerd door te geven aan de groep mensen met wie we werken
(de verdenking rust toch in de eerste plaats op één van hen, want we werken op een gesloten terrein en niemand kan ongezien vertrekken), maar het mocht niet baten. Ook hebben we aangeboden om voor de hele groep frisdrank en koek te kopen als de accutol weer boven water zou komen, maar ook dacht heeft niet geholpen.

Uiteindelijk hebben we ons vandaag neergelegd bij de verdwijning van de machine, temeer nadat we te horen kregen dat er een heel ander probleem was ontstaan: enkele groepen van onze medewerkers waren begonnen elkaar te beschuldigen van de diefstal, en de ruzie hierover liep erg hoog op. Zo hoog zelfs, dat deze morgen (vrijdag) enkele werkers gewapend met machetes (kapmessen van 70 cm lang) naar hun werk kwamen. Of we deze kapmessen even voor ze konden bewaren tijdens de werkdag.

Hoewel veel hiervan niet direct merkbaar was voor de Hollanders (we spreken niet allemaal spaans, dat doet alleen Aart-Jan), was toch op de werkvloer duidelijk merkbaar dat de sfeer heel anders was dan de dag ervoor. Ze waren echt chagrijnig, vonden wij ook.

Deze morgen heeft Aart-Jan samen met de Nica-leider Humberto een vergadering belegd voor alle Nicaraguaanse medewerkers, waarin ze het geval besproken hebben.

Het is prachtig om vanuit zo'n aanleiding dan ineens de gelegenheid te krijgen om te tonen dat we dit werk vanuit een christelijke bewogenheid doen, en dat we willen dat elk van de medewerkers op de bouw graag overbrengen. Deze situatie was een uitstekende aanleiding voor Aart-Jan om een korte 'devocional' (meditatie) te houden naar aanleiding van een Bijbelgedeelte waar eveneens gesproken wordt over het al dan niet oordelen en veroordelen van elkaar: Johannes 8:1-12. Dit is het verhaal waarin een vrouw door de wetgeleerden en Farizeen ter plaatse wordt betrapt op het plegen van overspel.

We hebben samen dit gedeelte uit de Bijbel gelezen, en daarna heeft Aart-Jan verschillende dingen uitgelegd over zonde, vergeving en veroordeling.

Jezus vond het niet de moeite waard om naar de veroordelingen van de Farizeen en wetgeleerden te luisteren. In plaats daarvan schreef Hij met zijn vinger in het zand, tot ze hem nog eens moesten vragen wat Hij er nou van vond dat deze vrouw gezondigd had en dat Mozes had gezegd dat zo iemand gestenigd behoort te worden.

Vervolgens spreekt Jezus de verlossende woorden uit, die alleen Hij kon uitspreken omdat Hij zelf zonder zonde was: "Wie van u zonder zonde is, werpe de eerste steen."

De beleving van de Nicaraguense medewerkers sloot naadloos aan bij dit Bijbelgedeelte. Tussen deze groep zitten enkele medewerkers (die overigens uitstekend werk verrichten!), die normaalgesproken geen werk hebben, en vooral veel op straat zwerven, drugs gebruiken, drinken en stelen. Het was voor de mensen die niet zo'n levensstijl hebben, heel gemakkelijk om n.a.v. de diefstal van de boormachine met de vinger naar deze groep te wijzen.

Maar Jezus deed het anders. Hij vraagt: "Hebben jullie dan zelf niet één zonde gedaan??" Als groep begrepen we dat, wanneer het op het gehoorzamen van Gods wetten aankomt, niemand van ons vrijuit gaat, ook Aart-Jan en Humberto niet. Niemand van ons kan zich dus het recht toeeigenen om een ander de les te lezen of ergens van te beschuldigen.

Dit was een prachtige les, die heel goed overkwam bij onze medewerkers. We hebben de meditatie afgesloten met een gebed waarin we onze zondigheid en afhankelijkeheid van Gods genade hebben benoemd, en samen zijn we naar Gods Troon gegaan om vergeving te vragen en ons weer liefde en begrip voor elkaar te laten krijgen.

Het resultaat was verbluffend: Zelfs als Nederlanders konden we allemaal merken dat de sfeer was omgeslagen. We hebben deze dag verder uitstekend werk verricht.

Zoals de foto's laten zien, is inmiddels de moeilijkste stalen spant helemaal bevestigd en ook prachtig afgewerkt. Helaas hebben we geen close-up van dit mooie staaltje staalwerk, misschien hebben we daar maandag nog de gelegenheid voor, al zal het dan inmiddels wel in de menie gezet zijn.

Wat betreft de beloofde foto's van de vorderingen van het metselwerk moeten we u teleurstellen, maar aan de andere kant is het verblijdende bericht dat al het metselwerk (met uitzondering van één of twee tussenwandjes) inmiddels is afgerond, en dat zelfs op alle plaatsen de betonnen balk inmiddels is gegoten. De laatste uren van deze dag hebben we nog even met z'n allen keihard gewerkt, inclusief onze Nica-medewerkers.

Daarom hebben we onszelf als bouwgroep ook beloond met een lekkere afsluiter: frisdrank, pico's (driehoekige suikerbroodjes) en koekjes.

Voor morgen zien we uit naar een heerlijke dag aan het strand. We kunnen reeds aankondigen dat we met zo'n officiele USA schoolbus gaan (die worden hier in enorme aantallen geimporteerd nadat ze daar zijn afgeschreven), en dat we een prachtig plekje krijgen met hangmatten en hengels om te vissen, en veel schaduw. Ook gaan we waarschijnlijk nog in een gehuurd vissersbootje de oceaan op om even achter de branding in de diepe zee te zwemmen of lekker een hengel uit te gooien.

Tot morgen dus maar weer!