De eerste vlucht is erg lang: 10 uur aan één stuk vliegen, van Brussel naar Managua. We zijn erg blij dat we er weer uit mogen, maar onze vreugde is maar van korte duur. Na een korte wandeling door het vliegveld van Atlanta wacht ons een lange wachtrij voor de US Security loketten, en elk van ons mag twee vingerafdrukken en een grijns in de camera achterlaten.
Alles lijkt naar wens te verlopen, tot we een Security-beambte zien aankomen die gevolgd wordt door vader en zoon Verhey. Om de één of andere reden heeft het de autoriteiten van de Verenigde Staten behaagd om dhr. Verhey Sr. aan een meer diepgaand onderzoek te onderwerpen, waarvoor hij wordt meegenomen in een afgesloten ruimte. Zijn paspoort en documenten heeft hij moeten afgeven aan het loket.
Niemand op het vliegveld van Atlanta kan ons vertellen wat dhr. Verhey daar moet doen, hoe lang hij er nog zal zitten, en of hij überhaupt wel met ons verder mag reizen. Tot overmaat van ramp worden we als groep ook snel verjaagd van de plaats waar we eerst hadden afgesproken om op Jan te wachten; ons rest niets dan onze ogen verwachtingsvol op te heffen naar de roltrap waar hij vandaan moet komen.
Uiteindelijk vinden we een andere Security-beambte bereid om Derrick toestemming te geven naar zijn vader te gaan, en krijgen we wat meer informatie over de situatie. Na veel heen en weer gepraat blijkt dat er helemaal niets aan te doen is behalve afwachten. Ons wordt te verstaan gegeven dat er op dit moment maar één probleem is: dhr. Verhey heeft (nog) geen toegang tot de Verenigde staten. Ons probleem, dat wij met z’n 15en een vlucht dreigen te missen door de grillen van het Amerikaanse veiligheidsbeleid, wordt in een oogwenk van de tafel geveegd. Daar hebben ze geen boodschap aan.
We besluiten samen om dan gewoon maar te blijven wachten waar we zijn, en ruim 1.5 uur later dan gepland, en precies op tijd voor onze aansluiting wordt Jan dan toch vrijgelaten.
Wanneer we ons vervolgens in recordtijd door de bagage-check hebben geworsteld (schoenen uit, riemen uit, tassen open, sieraden, brillen en haarspelden af, en daarna alles weer aan, in en op!), blijkt onze aansluiting vanwege de slechte weersomstandigheden in Atlanta – gelukkig – vertraagd te zijn. De tijd die we gekregen hebben, gebruiken we voor de broodnodige koffie en nicotine, want onze blijdschap is weer compleet als we vlak bij onze gate een rokersruimte aantreffen! Eerst is er sprake van een vertraging 15 minuten, daarna van 30 minuten; uiteindelijk is de vertrektijd ruim 2 uur later dan gepland, wat betekent dat we ook twee uur later in Managua zullen aankomen.
De tweede vlucht wordt door ons allemaal overwegend gebruikt om te slapen: het is volgens onze biologische Nederlandse klok immers al 01.30 als dit vliegtuig opstijgt. Gelukkig is het in Managua nog gewoon avond als we aankomen, dat betekent dat we ook nog een hele nacht slapen in een normaal bed in het vooruitzicht hebben!
De aankomst en de ontvangst in Managua maken onze reis weer helemaal goed: de gebruikelijke koffer-inspectie bij de uitgang van het vliegveld komt na enig overleg te vervallen, waarschijnlijk omdat het voor de mensen ter plaatse inmiddels ook laat is geworden...
Op het vliegveld van Managua worden we opgewacht door John, Henk en nog een groep mensen uit de kerk van Tipitapa, waar we ons bouwproject zullen gaan doen. Na de hartelijke ontvangst worden we per auto (lekker achterop, voel de wind door je haren!) en bus naar ons slaapverblijf in Masaya gebracht.
Dit slaapverblijf is het huis van Jan, voor deze gelegenheid opgeluisterd met 16 bedden, en nog op de valreep voorzien van een flink waterreservoir om lekker te kunnen douchen.
Dan nu snel klamboes ophangen tegen de muggen, en slapen maar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten